| bo's profileWhere the truth liesPhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
October 04 ม้าแลงสาปเมื่อเย็นไปหาหมอสิวมา หลังจากที่ไม่ได้ไปหามาประมาณ 3 สัปดาห์
น่าแปลกใจมากที่เจอก้องกับมล แต่ที่แปลกยิ่งกว่าคือก้องไม่ได้มาเป็นเพื่อนมล
แต่ว่ามลมาเป็นเพื่อนก้อง
จริงๆ ก็ไม่น่าแปลกใจหรอก ก็พอรู้อยู่แล้วว่าก้องหาหมอสิว
หาหมอเสร็จก็ไปกินข้าวที่แอนนากับป่าน
กล้วยหอมทอดกับไอติมวนิลา.....อร่อยจังเลย....
เดินทางกลับมาที่ห้องพร้อมด้วยความสุข
พอเข้าห้องแป๊บเดียวเท่านั้น ป่านร้องกรี๊ดลั่น เราก็กรี๊ดตาม
สุดท้ายถึงได้ความว่ามันมี "ม้าแลงสาป" เกาะอยู่บนหนังสือการ์ตูน
ตัวใหญ่มากถึงมากที่สุด สีแดงแปร๊ด
ถึงตอนนั้นป่านก็วิ่งไปถึงระเบียงแล้ว
ส่วนเราก็หนีมานั่งอยู่ที่ริมขอบเตียง
ไม่มีใครคิดหาทางออกที่ดีได้เลย
บอกป่านว่า เห็นมั๊ยมันคงจะเป็นตัวพ่อของแมลงสาปตัวเล็กที่เรากลั้นใจเอาหนังสือตบมันนิ่งไปเมื่อวันก่อน ก่อนที่จะโยนทิ้งที่ระเบียงแน่ๆ เลย
วันนั้นอยู่คนเดียว ไม่รู้จะทำยังงัยแล้ว มันวิ่งพล่านไปทั่วห้อง
เลยต้องตัดสินใจตบมัน ดีที่มันยังตัวเล็กหน่อย
นี่วันนี้พ่อมันคงมาเอาคืนแล้วมั๊งเนี่ย
แต่จริงๆ ไม่ใช่หรอก ป่านบอกว่ามันคนละพันธ์กัน พันธ์ตัวเล็กก็ตัวเล็ก ตัวใหญ่ก็ตัวใหญ่
แต่แล้วเราจะทำยังงัยกันดี
จะโทรตามพี่ยามข้างล่างมาช่วยดีมั๊ย แต่เค้าก็ดูเบลอๆ ชอบกล แล้วถ้าเผื่อเค้ากลัวแมลงสาปเหมือนกันละ ก็เกรงใจเค้าอีก
ก็เลยนั่งนิ่งกันไปซักพัก แต่กลัวมันบินมากๆ อ่ะ ทำงัยดี หนวดมันยาวมากด้วย ท่าทางปีกแข็งแรงน่าดู
ป่านบอกว่าจะโทรตามพี่ต้นมาช่วยดีมั๊ย
จริงๆ ก็คงดี แต่ว่าเค้าอยู่ไกลมากๆ อ่ะ แถวแฟชั่นไอร์แลนด์โน่น มันไกลแค่ไหนกันน๊ะ ไม่รู้เหมือนกัน แต่คิดว่ากว่าพี่ต้นจะมาแมลงสาปอาจบินว่อนแล้วก็ได้
แถมก่อนหน้านี้ป่านยังไปบอกเลิกพี่เค้า แล้วจะตามให้เค้าขับรถมาไล่แมลงสาปให้เนี่ยน๊ะ มันก็น่าเกรงใจอยู่หรอก
สุดท้ายเลยคิดได้ว่าควรต้องตัดสินใจทำอะรัยซักอย่างซะแล้ว
นั่งต่อไปเฉยๆ อย่างนี้ มันคงไม่บินออกหน้าต่างไปเองหรอก
ก็เลยคิดว่าจะลองเสี่ยงโทรถามวิทย์ เพื่อนของชัยที่อยู่ชั้น 2 ดู ว่าเค้ากลัวแมลงสาปมั๊ย
ปรากฏว่าวิทย์ไม่กลัวแมลงสาป ...เย้...ดีใจจัง...
ป่านบอกว่า "วิทย์แมนมากๆ"
สุดท้ายวิทย์ก็เลยขี่ม้าขาวมาช่วยเอาแมลงสาปออกไปจากห้องได้อย่างสงบ นิ่งมากๆ
เพียงแค่ถือกองหนังสือกองนั้นออกไปนอกห้อง แล้วก็ใช้รองเท้าเขี่ยสไลด์ๆ มันออกไปให้พ้นหน้าห้องเรา
อย่างกับกำลังเล่นฮอกกี้น้ำแข็งแน่ะ
ดีจังที่มีคนที่พอพึ่งพาได้อยู่ใกล้ๆ กัน
เคยรู้สึกได้ถึงความโดดเดี่ยวและเหงาอย่างลึกซึ้งจริงๆ ก็เมื่อหลายเดือนก่อน
ตอนนั้นต้องอยู่ห้องคนเดียว
หลังจากที่อาบน้ำเสร็จเตรียมตัวจะนอนก็พบว่า มีแมลงสาปตัวใหญ่มากๆๆๆๆๆ ยืนอยู่ที่หน้าห้องน้ำ
มันใหญ่มากๆ จริงๆ นะ
ซักพักมันวิ่งไปที่ระเบียง ฉันคงต้องทำอะรัยซักอย่าง
นี่ถ้าเป็นเมื่อก่อนสมัยที่อยู่แถวปิ่นเกล้า อย่างน้อยก็มีเก่งกับตี้อยู่ห้องใกล้ๆ กัน
ถึงแม้มันอาจจะไม่สามารถช่วยไล่แมลงสาปได้ แต่อย่างน้อยเราก็สามารถไปลี้ภัยอยู่ห้องมันได้
แต่ที่นี่ ตอนนั้นมันไม่มีที่พึ่งอื่นเลย
กรุงเทพฯ ช่างกว้างใหญ่ แต่ชั้นต้องเผชิญหน้ากับแมลงสาปตัวเท่าบ้านเพียงลำพังในห้องเล็กๆ
จะหนีไปไหนก็ไม่ได้ จะหาใครช่วยก็ไม่มี ไม่มีจริงๆ
ที่สุดตัดสินใจว่า ชั้นต้องกล้าที่จะเผชิญหน้ากับมัน
เพราะไม่อย่างนั้น คืนนี้จะนอนได้อย่างไร
ตัดสินใจว่าจะใช้ไม้กวาดตบมัน กะเอาให้ตายเลย กลัวมันบิน
แต่มันตัวใหญ่มากๆ เลย ก็เลยแอบสงสารมันเหมือนกัน และก็ทำใจลำบากที่ต้องทำร้ายสัตว์ใหญ่
แต่จะทำยังงัยได้ เงื้อไม้กวาดขึ้น หลับตา ไม่ได้สิ หลับตาตีถ้าเกิดพลาดขึ้นมา มันบินก็แย่เลย
ลืมตา ..เงื้อไม้กวาด ...ทำใจไม่ได้ ...ร้องไห้
ร้องไห้เพราะทำไม่ลง ร้องไห้เพราะรู้สึกโดดเดี่ยวจริงๆ
นี่คงได้ฤกษ์ไปซื้อบ้านแมลงสาปอันใหม่เสียที
อันเก่าที่เคยซื้อมาวางไว้ก็หมดอายุตั้งนานแล้ว
รู้สึกว่าเค้าจะบอกว่าใช้ได้ประมาณ 4 เดือน รัยประมาณนั้นนะ
นี่รู้สึกว่าจะใช้มาปีกว่าแล้วอ่ะ
มันคงหมดอายุขัย ทำหน้าที่ต่อไปไม่ไหวแล้วล่ะ
Comments (4)
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://bolunla.spaces.live.com/blog/cns!4A20809C0EBD788A!365.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
